Nie byłabym sobą, jakbym nie wspomniała czegoś o jedzeniu...
Pierwsze dwa obiady zjadłyśmy w knajpce o nazwie MINI SZAŁAS, gdzie za 15zł dostałyśmy dwudaniowy obiad z surówkami. Za pierwszym razem - niebo w gębie.




Drugiego dnia jednak coś im nie poszło i trzeba było zrezygnować z obiadu i zawitać gdzie indziej.

Nasz drugi wyjazd przedłużył się nieco bardziej niż planowaliśmy... Spędziliśmy nad morzem prawie 7 miesięcy!

Tym razem naszym celem stało się Pomorze Zachodnie i choć planowaliśmy pracę w zupełnie innym mieście, koniec końców wylądowaliśmy w Międzyzdrojach. Uprzedzając pytania: nie pożałowaliśmy! Choć nie bywam często nad polskim morzem, zauważyłam od razu, że ta część Pomorza sprawia wrażenie...bogatszej? Być może się mylę. W każdym razie zeszłoroczna Jastarnia w porównaniu do tego wyjazdu wypada zdecydowanie słabo. Chociaż muszę przyznać, że ta "mała wioska rybacka" miała swój urok!



Tego lata mieliśmy pracować w restauracji jednego z domków willowych, których w Międzyzdrojach pełno. Miała to być praca codzienna, ale również zarobki miały być odpowiednio wyższe niż w poprzednim roku. Dodatkowo nie musieliśmy z nikim dzielić łazienki - mieliśmy swój kąt. Zamieszkaliśmy w wydzielonym w willi pokoiku, przypominającym nieco mikroskopijną kawalerkę z antresolą. Mieliśmy również wyjście z pokoju na duży taras, niestety dzielony z innym pokojem. W praktyce wyglądało to jednak tak, że jedynie my z niego korzystaliśmy. Jak na warunki pracy sezonowej - cudo!

I tak pracowaliśmy sobie pierwszy miesiąc. Ja jako pomoc kuchenna, chłopak jako bufetowy. Niestety praca ta zupełnie nie przypadła mi do gustu. Zdecydowanie bardziej wolałam kelnerstwo. Kontakt z ludźmi czy nawet noszenie brudnych talerzy sprawiało mi większą frajdę niż np. krojenie warzyw. Tutaj czas dłużył się niemiłosiernie, a każde kolejne spojrzenie na zegarek powodowało wzrost mojej frustracji... Po miesiącu nasza szefowa uznała, że na moje miejsce widzi bardziej chłopaka niż dziewczynę i postanowiła wcielić swój plan w życie z dnia na dzień.

Było mi przykro... Wyjeżdżaliśmy do pracy sezonowej, by móc m.in. pracować razem, a tu taka niemiła niespodzianka. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jakie miałam szczęście, że zostałam zwolniona :) Przez pierwszych kilka dni wylegiwałam się do południa, a później spacerowałam po mieście - zrobiłam sobie taki krótki urlop, a zaraz po tym rozpoczęłam poszukiwania nowej pracy. Trafiłam do znanej restauracji, gdzie już na wstępie za ciężką pracę proponowano mi spore zarobki. Nie miałam nic do stracenia, więc spróbowałam. Jak szybko się zgodziłam, tak szybko uciekałam stamtąd. Współpracownice były nie do zniesienia, a atmosfera w pracy taka, że powietrze można było kroić nożem... To nie dla mnie. Poszukiwań nastąpił więc ciąg dalszy, odbyłam kilka rozmów kwalifikacyjnych i wreszcie trafiłam na to odpowiednie miejsce - podobno do trzech razy sztuka?

Już następnego dnia miałam swój pierwszy dzień w pracy. Było dokładnie tak jak zawsze chciałam. Duży hotel, mnóstwo ludzi, fajna praca, dobre napiwki i ... znajomości, których nie sposób zapomnieć :) Kiedy pracowałam na poranną zmianę, spotykaliśmy się po pracy na plaży lub w knajpie. Kiedy w grę wchodziła zmiana popołudniowa - kończyliśmy na imprezie do białego rana. Tak bardzo spodobała mi się ta praca, że nie chciałam wracać do domu, a kiedy już nastąpił ten ostatni dzień, dostałam niesamowity prezent. Gość hotelowy z Rosji zostawił mi całkiem niezły napiwek - 100 euro. Zdarzały się spore sumy, ale aż tyle nie uzbierałam nigdy. To było całkiem miłe pożegnanie z pracą, którą bardzo, bardzo polubiłam...

PS. Podczas sezonowej pracy jest czas na wszystko! Trzeba trafić na dobrego pracodawcę, więc lepiej szukać aż do skutku niż stracić całe wakacje. Nam udało się nawet zwiedzić kilka miasteczek po niemieckiej stronie Bałtyku i zawitać w słynnym Heide Parku. Wrażenia niezapomniane!



Dla chcącego nic trudnego! :)

Ostatnio dopadło mnie jakieś choróbsko i nie miałam nawet siły pójść z tym do lekarza. Wygrzewałam się w łóżku, licząc na to, że samo przejdzie... Jak bardzo się myliłam. Z dnia na dzień było coraz gorzej, a do pracy chodzić przecież trzeba.

Tak więc w poniedziałek zjawiłam się w biurze półżywa i zamiast wziąć się od razu do pracy, robiłam milion innych rzeczy, żeby tylko nie zacząć, m.in. sprawdziłam pocztę, a tam czekała na mnie miła wiadomość, że wygrałam w konkursie.

Wygrałam wejściówkę na KNO czyli Kino na obcasach. Jest to projekt realizowany już od dłuższego czasu przez Multikino. Pokazom filmowym towarzyszą m.in. prezentacje produktów, degustacje, losowanie nagród, a czasem to i czerwoną różą "poczęstują" na wejściu.



W tym miesiącu prezentowali premierę odnowionej wersji cyfrowej filmu "Pretty Woman". Widziałam ten film kilka razy, ale zobaczyć jeszcze raz, tym razem na dużym ekranie miało swoje plusy. Zastanawiałam się długo czy iść skorzystać z wygranej wejściówki, męczył mnie kaszel i na tyle intensywny katar, że zużyte chusteczki higieniczne otaczały mnie dosłownie z każdej strony. W końcu podjęłam decyzję, że pójdę - a nuż coś wygram w losowaniu :D

Nafaszerowałam się toną tabletek na noc i nazajutrz byłam już bardziej do życia. Jako, że wejściówka była podwójna, zabrałam ze sobą przyjaciółkę. Oczywiście musiałyśmy się spóźnić na seans... Kiedy dotarłyśmy do sali kinowej zbierano już ankiety do losowania, poprosiłyśmy zatem Panią, która zbierała ankiety o przyniesienie jeszcze dwóch dla nas. Kiedy skończyłyśmy je wypisywać, padło hasło do mikrofonu: "Przystępujemy więc do losowania". Aha... a nasze ankiety trzymamy w rękach... No nic, trudno - pomyślałyśmy. Chociaż trochę było szkoda, bo fajne nagrody były. Wytłumaczyłyśmy sobie, że i tak by nas nie wylosowano, bo cała sala pełna, a nagród pięć. W tym momencie ktoś krzyknął ze środka sali, że jeszcze nie oddał ankiety, więc my też się dołączyłyśmy i tak zupełnie przypadkiem znalazłyśmy się w gronie uczestniczek losowania.

Na ekranie pojawiła się prezentacja nagród, które są do wylosowania, a przyjaciółka zażartowała "Ehe, pewnie znowu wygrasz". Nie minęło kilka sekund - wywołano moje nazwisko. Zaśmiałam się :D Nie przypominam sobie, żebym kiedyś jeszcze miała takie szczęście w szczęściu, żeby coś wygrać, a następnie w tejże wygranej rzeczy wygrać raz jeszcze ;) W każdym bądź razie odwiedzę wreszcie fryzjera, bo wygrałam bon na wybrany zabieg fryzjerski - mam nadzieję, że nic głupiego mi do głowy nie strzeli i nie wrócę z kolorowymi włosami lub co gorsza.. wygoloną głową.

Cześć!
Nazywam się Lidia i nie mam zielonego pojęcia jak się prowadzi bloga. Jest to mój pierwszy post, a zarazem pierwszy blog, którego będę prowadzić. Od dawna jestem zafascynowana całym tym blogowaniem, ale jakoś nigdy nie miałam odwagi, ani czasu żeby zrobić ten krok dalej. Korzystając z okazji, że są Święta, pomyślałam, że może warto zaryzykować? To nic nie kosztuje, a przecież w efekcie może to być fajna zabawa...

Zawsze zastanawiało mnie to od czego bym zaczęła, jak wyglądałby mój pierwszy post, czy ktoś w ogóle by to czytał, czy jakiekolwiek moje wypociny miałyby chociaż najmniejszy sens? No cóż, zobaczymy...

Czym się zajmuję?
Aktualnie pracuję w zagranicznej firmie, która ma swoją siedzibę w Polsce, jest to praca na pół etatu, dlatego też wyszukuję sobie inne zajęcia, co by się nie zanudzić i podreperować swój domowy budżet. W wolnych chwilach prowadzę również Fanpage pewnych firm, a także biorę udział w konkursach internetowych, których ostatnio pojawiło się od groma. Szczerze mówiąc, konkursy skradły moje serce już wiele lat temu i to chyba już będzie 10 lat od kiedy udało mi się wygrać swoją pierwszą nagrodę przez internet.

Zawsze miałam do tego smykałkę i lubiłam przesiadywać z nosem w komputerze. A to zamawiałam jakieś darmowe gadżety ze stron, a to wypisywałam po różnych firmach, aż wreszcie bardziej zainteresowałam się konkursami i zaczęłam brać w nich udział niemalże nałogowo, a potem biegać od okna do okna w oczekiwaniu na listonosza albo kuriera. Fajna zabawa, ale jaka czasochłonna!

Ostatnio pomyślałam sobie, że może warto byłoby wreszcie założyć tego bloga i podzielić się z innymi osobami swoim szczęściem, a także opiniami na temat tego, co znajduję w paczkach, których tak wyczekuję.. Zauważyłam, że coraz więcej osób tak robi i są z tego bardzo zadowoleni.
Jak to będzie w moim przypadku? Okaże się w najbliższym czasie...

Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś kto będzie miał ochotę o tym poczytać i moja zabawa z bloggerem nie skończy się jedynie słomianym zapałem i jednym martwym postem pozostawionym na świeżo założonym blogu.

PS. Życzę wszystkim ciepłych, rodzinnych Świąt Wielkanocnych i mokrego Lanego Poniedziałku;)